____

Bugün 23 Nisan, neşe dolmuyor artık insan. Çünkü büyüdük… Bugün benim için evden çıkıp da bir sürü insanın arasına katılmak zorunda olmadığım, akşama kadar pinekleyip uyuşuk uyuşuk oturabileceğim bir tatil günü. Dahası yok.

Küçüklüğümün 23 Nisanları ile ilgili hatırladığım tek şey var: Hep yağmur yağardı. Bu anıyı ben mi uydurdum, yoksa her yıl aynı gün yağmur mu yağıyordu bilmiyorum. Ama bugün yağmur yok. Sıkı bir rüzgar, karşıdaki okulun cephesine asılmış, Atatürk’ten başka herkese benzeyen Atatürk posterini dalgalandırıyor. Hava güneşli bugün. Son yıllarda hep böyleydi. Ya mevsimler değişti, ya da ben çocukluğuma dair hiç olmamış anılar uyduracak kadar yaşlandım artık.

Her durumda bu “yağmurlu 23 Nisan” olgusunu, saati yüzlerce lira olan deli doktorlarında birine anlatsam, çocukluğumdaki mutsuzluğun sebeplerini irdelemeye başlar sanırım. Oysaki ben çocukken mutsuz değildim. Ama bu mutlu olduğum anlamına da gelmez tabii ki. Ben bu skalada ne ekside ne artıdaydım. Sıfır noktasından sapmadım hiç, orijine saplanıp kaldım. (Matematik okumak zayıf hissiyatımı daha da mı köreltti acaba? Belki de bu, hayatımın en büyük hatasıydı…)